Ποιήματα – 2004

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Ι       

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια θυμάμαι

προσπαθώ να ξεχάσω

και πια δε κοιμάμαι

γιατί τα μελιά σου τα μάτια

κάθε βράδυ στον ύπνο

έρχονται,

             και πια δε μπορώ.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια προσπαθώ να διασχίσω

έστω και ως άμυαλος χτίστης πρωτάρης

την αλήθεια οφείλω ν’ αποκαταστήσω,

τα μελιά σου τα μάτια είναι της Βαβέλ ο μόνος πύργος

κάθε ακτίνα τους της θάλασσας αμέτρητο ρίγος.

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια προσπαθώ να ξεχάσω

το τολμώ, αντιδρώ, μα το ξέρω θα χάσω

και στο μαύρο κλαδί το αηδόνι

με κοιτά και γελά σα τριζόνι,

είμαι μόνος και ο μόνος μου φίλος

είναι πια των γκρεμνών σου το χείλος.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια για όλα πια μ’ ορμηνεύουν

άχρονα πάθη και σιωπές κυριεύουν

σα μετρήσεις τον ήλιο δε μου φτάνει ο ένας

δύο βλέπω στα μελιά σου τα μάτια

                                                  και μπορώ και συνεχίζω και ζω.

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Προσπαθώ να στο πω

μα θυμάσαι ;

είχε κύμα η θάλασσα

                             – στο τραγούδι της ο έρωτας ήθελες νά ’σαι

δίπλα του όμως και πάλι θα μείνεις

η δική μου η άμπελος ποτέ δε θα γίνεις

για να πίνω κρασάκι γλυκό.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια δεν έχω

όσο το υποφέρω και όσο τ’ αντέχω

θα θυμάμαι τα μάτια

     τη θάλασσα

     το κύμα

        τα χείλη

ήσουν τόσο κοντά μου

εκείνη τη νύχτα τ’ Απρίλη…

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια μου ξεσκίζουν τη σάρκα

της ηδονής είναι η πελώρια δίκωπη βάρκα

ήσουν θεά πέρα από κάθε λατρεία

και δεν τόλμησα έναν ύμνο να πω.

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια θυμάμαι

κυπαρίσσια-αψηλά Θέ μου νά ’ναι

δίπλα εκεί, στιγμή που θα νιώσεις

πως στον ίσκιο σου είμαι εγώ.

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Τα μελιά σου τα μάτια  -επιτέλους-  σα φίλοι

μου φέρνουν την φωτιά, το φυτίλι

να ζωστώ, στον Αλλάχ να το πω

το κακό που μου κάνεις

  σαν ζω.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

II 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Υπάρχει ένα μυστικό

                       ένας  μοναχικός τρόμος

υπάρχει ένας  δρόμος

                       ένας πνιχτός καημός.

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Το γράμμα θα στο έφερνε

                       τρελλός ο ταχυδρόμος

κι’ εκεί που έπρεπε να διαβάσεις :

                       «σαν ψέμματα, στην αγκαλιά μου

                        σαν ψέμματα, παίρνει φωτιά με τα φιλιά μου»

εδιάβασες:

                       «σαν ήθελα, δε μπόρεσα

                        σαν μπόρεσα, δε κράτησα

                       πήρα φωτιά

                       πήρα φιλιά

                       με πήρε ο αέρας

                       ΟΧΙ, δέ θα με βρεις».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

III 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Όλες οι πόλεις της αγάπης

όταν εσύ θά ’ρθεις

όλες οι πόλεις της αγάπης

θα πάρουνε όλες φωτιά

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Όλα τα μυστικά της σάρκας

καθώς δίπλα μου θα γύρεις

όλα τα μυστικά της χθεσινής ντροπής, της θύρας, της ήβης

μέλι στα χείλη σου – φωτιά

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Όλες της προσμονής οι αποικίες

σε κάθε ακροθαλασσιά οι πολύχρωμες ή μονόχρωμες οικίες

όλες οι δίοδοι-κίονες και όλες οι μικρές ανάλαφρες κυρίες

δίχως το γέλιο σου, σκιά

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Όλα τα «σ’ αγαπώ», σαν απορίες

συμπίλημα τα λόγια μου και

των άστρων άτσαλες οι πορείες

όλα τα είπα, όλα τα είπα

δε σ’ άκουσα όμως να κλαις με λυγμό

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Όλοι οι δρόμοι με σήματα

«απαγορεύονται οι αριστερές στροφές επί τόπου»

και τα μάτια σου όλο τα βράδυ κλειστά.

θα ονειρεύονται – μάλλον, μάλλα, μάλιστα

δίχως τον ιδρώτα του κόπου

κοχύλια και στρείδια

ωσάν αιδοία, κλειστά

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Όλες οι γειτονιές του κόσμου

γοητεύονται με τις πυγολαμπίδες εμπρός μου

τα γυμνά μυστικά δεν τα είδες

γιατί το αστυνομικό έκτακτο δελτίο έγραφε:

 – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

«Πνιγμός. εντός κήπου ιδεών-ηδονών, πλησίον ξεβαμμένης άοσμης πύλης, παραπλεύρως χλωρής φίλης, δίχως παραπέρα ενδεδυμένων δισταγμών, ασπασμών ή τριγμών.

Τέλος, δεν ανευρέθησαν – ούτε επάνω στα βότσαλα, οι αχτίδες-κυρίες και οι κράχτες-καημοί, παρά μόνο ολίγες της πόλις αγάπες, που δέν αποτελούν το πειστήριο της κοινής τους ζωής».

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

IV 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Συναντήθηκαν σε μια άγνωστη, αταξίδευτη ήπειρο.

Τα πράσινα νερά ήταν το καταφύγιο των ερωτήσεων.

Οι γλάροι ήταν οι μέντορες των προσταγών

και κάθε τι που ζωγράφιζαν με τα δάχτυλά τους πάνω στην άμμο,

η άμμος το θυμώτανε.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Συναντήθηκαν σε μια έρημη και ακατάσταστη ήπειρο.

Τα πράσινα δέντρα ήταν ξόβεργες των ξωτικών.

Τα δελφίνια ήταν οι χαμένοι αδελφοί

και κάθε κόκκος της άμμου προσεύχονταν

να μή λιώσει κάτω από τα πόδια σου

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Συναντήθηκαν σε μια ήπειρο

       άγνωστη, έρημη, αφιλόξενη και γυμνή από γνώσεις.

       Κανείς δε θα σου ζητούσε  έστω το κάτι να νιώσεις,

αλλά βλέπεις, εκτός από μένα

σε τούτο τον κόσμο, οι θεοί διέταξαν

να υπάρχει κι εσύ…

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: